Samotny żagiel 

                      
                                     Z cyklu: wspomnienie o Kamili 

                                     
                                             W kryształowej ciszy 
                                             żałosne wycie wiatru 
                                              echem się zanosząc  
                                         przywołało żalem drgające  
                                                   wspomnienia... 
                                            Na przejrzystej tarczy 
                                                   w białej sukni 
                                                jak samotny żagiel 
                                                 w dziewiczy rejs  
                                          bez uprzedzenia popłynęła. 
                                           A przecież tak niedawno... 
                                                   Rozbrzmiewał  
                                                Jej perlisty śmiech 
                                                   zapamiętałam  
                                                dołeczki urokliwe  
                                               gdy uśmiechała się. 
                                               Nie zapomniałam  
                                        jak z dziecięcym wdziękiem  
                                              sepleniąc deklamowała  
                                               swój ulubiony wiersz:
 
                                                 ,, Strasna Zaba"
    
                                             Mojej przyjaciółce Lili -  
                       w piątą rocznicę odejścia ukochanej córki Kamili 
                                            1 listopad 2006 rok